Met veel plezier je schrijven aan de Russische president gelezen! Dat is echt schitterend! Met een ongeziene mengeling van onbeschoftheid, neerbuigendheid, spot, bedreigingen en onwaarheden zorg je ervoor dat elke onderhandeling met Rusland onmogelijk wordt! Terwijl je doet alsof je vrede wilt, slaag je erin om elke stap in die richting te voorkomen. Briljant!
De halve waarheden die je vertelt, breng je heel subtiel, zodat ze nauwelijks opvallen. Je zet de Russische verliezen aan manschappen goed in de verf, en zwijgt terecht over de desertie in het Oekraïense leger. Je hebt het over het ongenoegen bij de Russische bevolking, maar zwijgt over de Oekraïners die naar het buitenland zijn uitgeweken of gevlucht.
Je meldt natuurlijk ook het ongenoegen van de elite in Rusland, maar laat gelukkig weg dat daar een flinke strekking is die Poetins aanpak te zacht vindt en liever zwaardere bombardementen zou zien, bijvoorbeeld om jou en je entourage te elimineren.
Poetin is een ervaren, rationeel en voorzichtig politicus, vooruitziend en gematigd, maar met grote handigheid stel je hem voor als een ouwe sok die toe is aan aftreden en zwijg je over wat het mogelijke gevolg daarvan zou zijn: een veel radicaler bewind dat uit is op een zware afstraffing voor Oekraïne (en voor jou, allicht). En misschien ook wel nucleair wil gaan?
En het belangrijkste: je vermijdt elk begrip voor de motieven van Rusland om oorlog te voeren. Begrip kan leiden tot overleg en tot een overeenkomst, en dat is toch echt niet wenselijk. Terecht zorg je ervoor dat er geen enkele tegemoetkoming van Oekraïense kant mogelijk is!
Als Oekraïne zou terugkeren naar de in zijn oorspronkelijke grondwet vastgelegde neutraliteit en zou aanvaarden dat een deel van het land zich heeft afgescheurd van Kiev en zich heeft aangesloten bij de Russische Federatie, zou de oorlog snel voorbij zijn, en dat is uiteraard niet de bedoeling. Het gaat er toch om Rusland te doen bloeden!
Jouw als voorstel tot vredesgesprekken vermomde oorlogsverklaring is een politiek bravourestukje, waarvoor je applaus verdient! Maar blijf niet te lang op het podium staan om daarvan te genieten, want een Russische hypersonische Oreshnik hoor je niet aankomen!
Hartelijke groeten, en volhard in de strijd! Totterdood!
De media, digitale zowel als gedrukte, concurreren met elkaar in het zwartmaken van de Russische president. Hij is een imperialist, een agressor, een expansionist, een oorlogszuchtige egotripper… die een nieuwe tsaar wil zijn en die Oekraïne en allicht ook Europa wil vernietigen. Hopelijk brengt zijn beleid hem snel in diskrediet en gaat hij gauw ten onder door een volksopstand of een paleisrevolutie… En is hij niet seniel aan het worden, of ziek?
Tegenover deze propagandalawine is het goed om even te bekijken wat de Rand Corporation, een gezaghebbende Amerikaanse think thank, na onderzoek schreef in een rapport, dat al van 2021 dateert. Dat rapport werd destijds becommentarieerd door Paul Robinson, professor aan de universiteit van Ottawa en specialist in internationale politiek, die er een interessant perspectief aan toevoegde.
Het rapport stelt dat de militaire interventies – breed gedefinieerd – van de Russische Federatie in omvang en aantal bescheiden waren en beperkt in geografische reikwijdte, vergeleken met die van de Sovjetunie en die van de Verenigde Staten. De drijfveren ervan waren “externe bedreigingen, bekommernis om de nationale status en regionale machtsevenwichten” (p. 131). Territoriale expansie wordt niet genoemd.
En de rol van Poetin? “Het is onwaarschijnlijk dat het eventuele vertrek van Poetin het hier geobserveerde patroon verandert. In de veronderstelling dat de volgende Russische leider gelijkaardige visies vertoont als die welke geleid hebben tot de hier beschreven interventies, visies die algemeen verspreid zijn bij de Russische elite, verwachten we niet dat een verandering in het leiderschap tot dramatische veranderingen zal leiden in de Russische patronen van militaire interventie. Geen van de kernfactoren die we naar voren haalden in onze analyse is typisch voor Poetin. Veel commentaren over de Russische interventies die die voorstellen als bepaald door Poetins karakter, vertroebelen daarom meer dan ze verhelderen.” (p. 137)
De prospecttheorie
De politoloog Paul Robinson voegt een interessant aspect toe aan deze kwestie. Hij heeft eerder de “prospect theory” voorgesteld als wellicht relevant voor de Russische annexatie van de Krim. Ze houdt in dat mensen de neiging hebben om grotere risico’s te nemen om verlies te voorkomen dan om winst te maken. Dat geldt als een psychologisch verschijnsel, maar Robinson ziet het ook aan het werk in de internationale politiek. Militaire middelen zullen eerder worden ingezet om verlies (van grondgebied of macht…?) te voorkomen dan om grondgebied of macht te veroveren.
Robinson constateert dat het Randrapport zijn visie lijkt te bevestigen. De Russische militaire interventies die het rapport bestudeerde, leiden tot de conclusie dat het voorkomen van verlies een van de belangrijke motieven daarvan is. En hij besluit: “Kort gezegd zijn al de beweringen dat Rusland zijn autoritaire ideologie wil exporteren, democratie wil destabiliseren, het Poetinregime wil ondersteunen of alleen maar wordt aangedreven door de agressieve persoonlijkheid van Poetin zelf verkeerd.”
De beer niet in de hoek drijven
Rusland reageert met militaire interventies als het zich bedreigd voelt, en de aanbevelingen van het Randrapport vat Robinson samen als “de beer niet in de hoek drijven” – dat lokt immers agressie uit. “Dit spreekt het momenteel gangbare narratief tegen dat inhoudt dat Rusland verzot is op agressie en moet worden neergesabeld met alle middelen, waaronder het binnendringen in zijn onmiddellijke omgeving. Als het Randrapport correct is, is dat zowat het slechtste wat je kan doen. Maar ik betwijfel of er nog iemand luistert.”
Meer lezen?
Deze blog werd geïnspireerd door een artikel van Christian Müller in het boeiende Zwitserse onlinekanaal Globalbridge, een herdruk van wat hij al in 2021 publiceerde, maar nog altijd of meer dan ooit actueel acht: “US-Militärberater attestieren Putin ein defensives Verhalten”.
De gazet De Morgen bracht me deze ochtend alweer aan het lachen. Met een artikel dat overgenomen is van de New York Bullshit. De ondertitel luidt: “Hoe Oekraïens minister Mychajlo Fedorov met killerrobots toekomst van oorlogsvoering vormgeeft”. En de intro licht dat toe: “In Oekraïne wordt niet alleen een oorlog uitgevochten, maar ook de oorlog van de toekomst vormgegeven.” Dat klinkt als een fraaie reclame voor de Oekraïens-Westerse oorlogsindustrie, en als een aanmoediging om het fascistische terreurbewind van Oekraïne te blijven steunen.
Maar ik was net, daartoe geprikkeld door de onmisbare Amerikaanse blogger Simplicius, een recent rapport van het Amerikaanse Center for Strategic and International Studies aan het lezen, met als titel: “How Russia is building a sovereign drone ecosystem for AI-driven autonomy”. (Geschreven door Kateryna Bondar.)
De Morgen/de NYB zwijgen over Rusland en geven de indruk dat daar niets gebeurt, maar dat Oekraïne aan de spits van de militaire vooruitgang staat. Ze negeren het rapport van het CSIS dat juist uitlegt dat Rusland volop bezig is met de integratie van AI in de oorlogsvoering, en met een andere aanpak dan die van Oekraïne. Werken er alleen maar sufferds bij de NYB en DM? Is dat nog journalistiek, als je de helft van een onderwerp weglaat?
Ik wil het rapport van het CSIS hier niet samenvatten – wie geen tijd heeft om het integraal te lezen kan terecht bij de samenvatting van Simplicius – maar wel opmerken dat wat Rusland doet veel verder gaat dan het geknutsel van Oekraïne. Het gaat om een totale afstemming van de maatschappij op AI, waarvan de kennis al vanop school moet worden aangebracht, wat moet leiden tot het afstuderen van 15.500 AI-specialisten per jaar. Maar dat moet nog worden opgedreven tot een miljoen AI-specialisten tegen 2030.
Neergestorte of neergehaalde Russische onbemande vliegtuigen worden door Oekraïne en zijn bondgenoten natuurlijk grondig onderzocht. Het blijkt dat die gebouwd worden met Westers materiaal, vooral uit de VS! En dat er zijn die volkomen onafhankelijk – geen afstandsbesturing nodig! – kunnen ageren. Daarbij is een opmerkelijke trend die van “zwermen” onbemande tuigen die autonoom doelwitten herkennen en uitschakelen, maar ondertussen elkaar in het oog houden, en als er een van hen wordt neergehaald de nodige ontwijkingsmanoeuvres uitvoeren. Dat is behoorlijk geavanceerde technologie!
De gedegenereerde journalistiek van NYB en DM laat het interessantste en meest nieuwswaardige weg om mee te doen met de Westerse oorlogspropaganda, die volhoudt dat Rusland het slecht doet in de oorlog en dat Oekraïne sterk staat en moet gesteund worden om te winnen. The Economist bijvoorbeeld, op 16 mei jl.: “Uiteindelijk heeft Oekraïne de kaarten in handen. Vladimir Poetin wordt geconfronteerd met een patsituatie in Oekraïne en stagnatie thuis.” Het blad leeft buiten de realiteit en geeft zich over aan “wishful thinking” en propaganda.
Terug naar De Morgen: het artikel van de NYB vertelt wel dat de Oekraïense minister van oorlog Fedorov nooit in het leger heeft gediend, maar hij wordt toch als expert in militaire aangelegenheden gepresenteerd en geciteerd: “Autonome wapens zijn de nieuwe kernwapens. Landen die ze bezitten, zullen worden beschermd.”
De belangrijkste kant van kernwapens is hun afschrikking, doordat ze een enorme vernietigingskracht hebben en daarnaast een langdurige en verwoestende nasleep hebben door schadelijke straling die een bevolking van een stad of regio kan aantasten en die stad of regio voor lange tijd onbewoonbaar kan maken. Dat is niet te vergelijken met de AI-oorlogsvoering.
De “defensieminister” Fedorov kletst er dus maar op los: een kletsmajoor! En die wordt kritiekloos aan het woord gelaten. En bovendien spreekt de NYB zichzelf tegen: eerst heet het dat de toekomst van oorlogsvoering wordt geschreven in Oekraïne, en daarna: “In Oekraïne staat het gebruik van kunstmatige intelligentie in wapens nog in de kinderschoenen.” Wat een geknoei…
De Standaard van 16/17 mei brengt een opiniestuk van Joris Luyendijk, voorgesteld als: “Schrijver en antropoloog. Hij werkte dertig jaar als journalist.” De titel van het stuk: “Oekraïne vecht voor onze vrijheid, maak er ook onze strijd van”.
Natuurlijk heeft iedereen recht op zijn opinie. Het is niet verboden te vinden dat de aarde plat is en dat de zon rond de aarde draait. Maar of een zich kwaliteitskrant achtende gazet dergelijke opinies moet of kan publiceren?
De opinies van Luyendijk zijn van het niveau van de platte aarde en de zon die rond de aarde draait, maar de Standaard brengt ze toch, zelfs met een sloganeske titel: “Oekraïne vecht voor onze vrijheid, maak er ook onze strijd van”.
Dat is een kritiekloze herhaling van de propaganda die Ursula von der Lügen vanuit de EU de wereld instuurde, en die nergens op steunt. Rusland heeft altijd goede samenwerking met andere Europese landen nagestreefd, en er was een goede economische samenwerking tussen bijvoorbeeld Duitsland en Rusland en tussen Frankrijk en Rusland. Een bedreiging voor onze vrijheid is Rusland nooit geweest en is het ook nu niet.
Napraten van EU-prietpraat
Maar Luyendijk praat de EU-leugens na: “Als Oekraïne valt, vernietigt een dictatuur ongestraft een democratie, in Europa. Poetin krijgt er 35 miljoen onderdanen bij, plus al dat graan, een geweldige IT-sector en een leger met dronetechnologie en ervaring die de NAVO niet heeft. Zo’n overwinning geeft gigantisch prestige, wat bij dictators en hun entourage altijd smaakt naar meer. Oekraïne vecht niet alleen voor zijn eigen vrijheid en onafhankelijkheid. Ze houden de Russen voor ons tegen, zodat het front daar blijft.”
Er is geen enkele aanwijzing dat Rusland Oekraïne wil overnemen – het leger dat ingezet werd voor de Bijzondere Militaire Operatie was daarvoor veel te klein en zo’n bezetting zou Rusland meer last en overlast bezorgen dan voordeel. Bovendien heeft president Poetin met het akkoord van Minsk 2 een uitstekend plan goedgekeurd dat de territoriale integriteit van Oekraïne respecteerde en de bron van het conflict elegant oploste zoals dat in België of Zwitserland gebeurde, door een federalisering binnen de staat.
Maar die vreedzame en werkbare oplossing werd door Kiev afgewezen en het Westen oefende geen druk uit om ze te realiseren. Het was het Westen – met name de VS, GB, Duitsland en Frankrijk erom te doen een oorlog te creëren om Rusland te verzwakken.
Een verzonnen Rusland
Maar Luyendijk negeert de feiten en beschuldigt Rusland van “agressief imperialisme” dat heel Europa bedreigt. In werkelijkheid is president Poetin, die hij verdacht maakt als een dictator die niet geeft om mensenlevens en die zich nooit zal houden aan afspraken en die dus alleen militair kan worden bestreden, een bedachtzaam en rationeel staatsman, die voorzichtig te werk gaat en de Oekraïners ziet als een broedervolk van de Russen.
Geen genocide dus, zoals Israël die zich permitteert, en evenmin het uitroeien van de politieke top van Oekraïne met een paar goed gemikte bommen of raketten – zoals Israël deed in Iran. Voor veel mensen in Rusland is hun president zelfs te gematigd en te terughoudend…
De manier waarop Luyendijk Oekraïne voorstelt is conform met de EU-propaganda en volkomen idioot. Oekraïne is – en dat is toch al goed beschreven en onderbouwd – een extremistische (fascistische en ultranationalistische) terreurstaat, met een beruchte zwarte lijst van ongewenste personen waarvan er al vele vermoord zijn, door of met medewerking van de geheime diensten van de staat. Er is wel nog een parlement, maar de oppositiepartijen zijn verboden, net zoals de vakbonden werden lamgelegd en de media onder staatscontrole geplaatst werden. Zo’n staat is volgens Luyendijk een democratie? En zelfs “het schild van Europa” tegen de fictieve Russische dreiging?
Luyendijk is te lui om zich te informeren, niet over de geschiedenis van Oekraïne, niet over de buitenlandse inmenging in dat land om het tot een anti-Russisch bastion te maken, niet over de Russische pogingen tot vreedzame oplossing en tot beëindigen van de oorlog, niet over de NAVO-kwestie die tot de kern van het conflict behoort, niet over de sabotage door Engeland van het vredesplan van Istanboel dat al enkele maanden na de Russische interventie in de door Kiev gestarte burgeroorlog vorm kreeg en dat Zelenski aanvaardbaar vond.
Ongegeneerde ongeïnformeerdheid
Moet je “antropoloog” zijn om de geostrategische achtergrond van een conflict gewoon te negeren en het te herleiden tot het veronderstelde slechte karakter van de Russische president en tot een fictieve expansiedrang die de grootste staat op de wereld echt niet nodig heeft?
Moet je dertig jaar lang “journalist” geweest zijn om geen ogenblik te luisteren naar wat Rusland zelf zegt en schrijft over het conflict met Oekraïne, zijn oorsprong en zijn mogelijke oplossing? En hoe diep gezonken is de Standaard dat hij dit soort imbeciele praat presenteert als een ernstig te nemen opinie?
De in Brussel gevestigde Ruslandexpert en deskundige in internationale politiek Gilbert Doctorow, die vaak te zien is in internationale talk shows over politiek, gaf zijn visie op de afloop van de oorlog: Rusland zal Odessa innemen, er komt geen vredesverdrag, maar Rusland zal zichzelf tot overwinnaar uitroepen. Door het verlies van Odessa zal Oekraïne economisch en politiek zwaar gehandicapt zijn.
De oorlog zal voor het einde van het jaar afgelopen zijn, stelt Doctorow, want het establishment in Rusland dat zich met buitenlandse politiek bezighoudt, oefent druk uit om de oorlog te beëindigen, en Poetin moet daar rekening mee houden.
Een snelle opname van Oekraïne in de EU is volgens Doctorow niet te verwachten, want hoewel Rusland daar oorspronkelijk geen bezwaar tegen had, is dat nu onaanvaardbaar geworden. De EU is zich immers aan het militariseren en dan gaat het niet meer om economische samenwerking, maar om een militair verbond. Bovendien is er oppositie van sommige EU-lidstaten omdat de integratie van het nu wrakkige Oekraïne een dure zaak zou zijn voor de EU en omdat die opname van een land met een grote landbouw andere lidstaten met een belangrijke landbouw zou schaden.
Voorspellingen zijn altijd een beetje gewaagd, omdat de geschiedenis soms onverwachte sprongen maakt, maar de visie van Doctorow is plausibel en goed onderbouwd. Hij heeft er eerder ook al op gewezen dat Poetin volgens heel wat prominente Russen te zacht of te gematigd optreedt – waarom niet meteen met een goed gemikte hypersonische raket de hele politieke top van Oekraïne wegvegen? Afwachten dus of Poetin iets extra’s zal ondernemen om Oekraïne versneld op de knieën te krijgen.
* * *
Zie de Armageddon Newsletter van Doctorow van 16 april 2026:
Tot de boeiendste teksten die ik de voorbije dagen gelezen heb, behoort een essay van de Canadese professor emeritus Yakov Rabkin, een historicus met een grote kennis van de Joodse geschiedenis. De aanleiding tot zijn beschouwing is dat Israël uitgerekend tijdens het Pesachfeest een synagoge in Teheran bombardeerde. (!)
Yakov Rabkin te gast bij Pascal Lottaz, Bing Video’s
Zoiets zou onmiddellijk als antisemitisch bestempeld worden, behalve als het door de Israëlische luchtmacht gebeurt, constateert Rabkin. Maar het was niet de eerste antisemitische daad van Israël. In januari 1951 gooiden Israëlische geheime agenten een granaat in een synagoge in Bagdad. Dergelijke acties, die zich ook voordeden in Egypte en Marokko, waren bedoeld om de Joden in die landen ertoe aan te zetten uit te wijken naar Israël.
Joodse levens opofferen voor de “Joodse staat”
Daar hadden de zionisten, nadat ze honderdduizenden Palestijnse Arabieren hadden verdreven, nood aan bevolking. Dat het zionisme bereid was Joodse levens in gevaar te brengen of uit te doven voor zijn “goede zaak”, was lang geleden al gebleken uit een uitspraak van de Joodse politicus (en eerste premier en defensieminister van Israël) Ben-Gurion, die na de beruchte “Kristalnacht” in Duitsland (pogrom tegen de Joden) zei: “Als ik zou weten dat het mogelijk zou zijn alle Duitse kinderen te redden door ze naar Engeland over te brengen, maar slechts de helft door ze naar Israël te verhuizen, zou ik dat laatste kiezen, want we hebben niet enkel te maken met de aantallen kinderen maar met de historische inschatting van het volk van Israël.”
Rabkin becommentarieert: “Deze visie op mensen als ‘menselijk materiaal’ dat gebruikt kan worden voor het voordeel van de zionistische staat, verklaart ook de antisemitische daden die zionisten begingen in islamitische landen, in hun inspanning om Palestina te verjoodsen.”
Zionisme en antisemitisme: hand in hand
Het zionisme werkte ook vlot samen met antisemitische regeringen, want die wilden ook de Joden het land uit krijgen, en emigratie naar Palestina was dus een prima idee. Een hoge piet van de SS ging samen met een Duitse zionistische leider op bezoek in de zionistische kolonies in Palestina. Het naziblad Der Angriff, opgericht door Goebbels, schreef positieve artikels over het zionisme, en er werd zelfs een medaille geproduceerd met een hakenkruis op de ene kant, en een Davidster op de andere. Antisemitisme was een weldaad voor het zionisme…
Het zionisme: een ontsporing van het Jodendom
Maar de gewelddadige promotie en opbouw van de Joodse staat is hoogst problematisch: “Het gevaar van het zionisme voor de Joden is niet alleen fysiek, maar oog geestelijk. De zionistische aanspraken op Palestina en hun gedrag zijn drastisch in tegenspraak met de leer van het rabbijnse Jodendom. (…) In de woorden van rabbi Isaac Breuer: ‘Zionisme is de vreselijkste vijand van de Joodse natie die ooit ontstaan is. (…)’ “
Rabkin rondt zijn beschouwing af met een herinnering aan een bezoek aan Teheran van tien jaar geleden: de synagoge zag er veilig uit, geen bewakers aan de ingang, en aan de Joodse instellingen evenmin. De Joden in Teheran hadden ook een hospitaal opgericht voor de bevolking van de stad. Boven de ingang stond een vers uit de Torah, in het Farsi en in het Hebreeuws: “Bemin uw naaste als uzelf.”
Zie ook het recente boek van de auteur: Jakov Rabkin, Israel in Palestine, Jewish rejection of Zionism, Aspect Editions, september 2025. Of zijn geschiedenis van het antizionisme:
Het horrorverhaal over Boetsja, waar de Russen een “slachting” zouden hebben aangericht bij de bevolking, dient om Rusland zwart te maken en om de oorlog tussen Oekraïne en Rusland te doen voortduren. Het veel grotere horrorverhaal over het regime in Kiev dat artillerie en scherpschutters losliet op de dissidente provincies Loegansk en Donetsk wordt daardoor verdrongen, ook al kwamen daarbij zo’n 10.000 à 13.000 mensen om. Maar afgezien van deze mediamanipulatie is de vraag natuurlijk ook: wat klopt er van het narratief over Boetsja? Wat zijn de feiten, wat is gefundeerd en wat niet, waar is de geschiedschrijving en waar beginnen de verzinsels en de verzwijgingen van de propaganda?
Vaststaat dat er na de terugtrekking van het Russische leger lijken gevonden zijn in Boetsja, zowel op straat als op begraafplekken. De 500 waar Kathleen Depoorter over spreekt, zijn denkelijk een afronding naar boven, maar daar gaat het nu niet om. De problemen zitten elders. Over die doden werd merkwaardig laat bericht. “Beelden van de burgemeester van Boetsja die de bevrijding van de stad als een historisch moment karakteriseerde, bezoek van Zelenski, alles kwam op tv, te midden van lachende gezichten. In eerste instantie geen woord over een massamoord door de vertrekkende Russen, en Boetsja is maar een kleine stad. Pas enkele dagen na de ‘bevrijding’ werd het bloedbad gemeld. Veel van de op straat gevonden slachtoffers hadden nog voedselpakketten bij zich die ze van de Russen gekregen hadden; het is niet waarschijnlijk dat degenen die deze hadden uitgedeeld vervolgens de ontvangers zouden gaan executeren.” (1)
Represailles tegen “collaborateurs”
Russische soldaten die eetwaren geven aan de inwoners van de stad: dat is een heel ander perspectief dan dat van folteraars en moordenaars van de Oekraïense bevolking. Maar wat gebeurde er tussen het vertrek van de Russische troepen en de kreten over massamoord en foltering?
“Anton Gerasjtsjenko, ideoloog van het regime in Kiev, riep direct op tot represailles tegen de bevolking die met de Russische troepen zou hebben gecollaboreerd. Het is nodig om degenen op te sporen en te straffen die contacten hebben gehad met de Russische militaire eenheden, aldus Gerasjtsjenko, die burgers aanspoorde om diegenen die zich met de Russen hadden ingelaten, aan te geven.”
“Onder ‘inlaten’ (‘interactie’) verstond hij ook het accepteren van voedselpakketten en het dragen van witte armbanden om zich als niet-combatant te identificeren. Inwoners werden gewaarschuwd binnen te blijven aangezien speciale troepen (genoemd werden het Azov-bataljon en het Safari-bataljon) een schoonmaak van de stad zouden houden. Deze waarschuwing werd uitgegeven voordat de berichten over een massale slachting binnenkwamen.” (2) De New York Times bracht op 3 april 2022 een foto van soldaten van het Azovbataljon in Boetsja. (3)
In het beeld dat Kiev en allerlei slaafs en onkritisch volgende media ophangen van de gebeurtenissen, ontbreekt deze aangekondigde zuiveringsactie en haar concrete realisatie. Ook hier gaat het kennelijk om oorlogsmisdaden, maar dan bedreven door Kiev, en dus te verzwijgen. De vraag die daarbij rijst is natuurlijk hoeveel “executies” bedreven werden door Kiev, maar toegeschreven werden aan de Russische troepen. (4)
Geen geldig, onafhankelijk onderzoek
In zijn recentste boek zegt de expert Jacques Baud, door de EU gepest met sancties waarmee die organisatie zichzelf onmogelijk maakt: “Of het incident reëel is of onder valse vlag blijft nog een open vraag.” En hij citeert de Zwitserse minister van buitenlandse zaken Ignazio Cassis: “Het gaat niet om oorlogsmisdaden zolang er geen rechtbank dat bepaald heeft.” (5)
Maar het ontbreekt nog steeds aan een degelijk, onafhankelijk onderzoek van de Boetsjakwestie. Er werd iets dergelijks opgestart, met uitsluiting van Rusland, en met o.a. 18 Franse experten. In oktober 2025 werd het onderzoek afgesloten, maar eind 2026 was er nog geen officieel rapport verschenen.
Baud merkt ook op dat de Oekraïense socialistische politicus Ilya Kiva, een gewezen parlementariër, op 4 april 2022 via Telegram onthulde dat “Boetsja” gepland was door de Britse geheime dienst MI6 en gerealiseerd werd door de Oekraïense geheime dienst SBU. Kiva, die zichzelf in veiligheid gebracht had door naar Rusland te vluchten, werd in Moskou doodgeschoten op 6 december 2023. Die moordaanslag werd opgeëist door Oekraïne. Frankrijk heeft die aanslag nooit veroordeeld.
Een neutraal, niet vooringenomen onderzoek naar “Boetsja” lijkt voor de officiële instanties erg moeilijk, zozeer gaat het hier om een onderdeel van de psychologische oorlogsvoering van Kiev en zijn bondgenoten dat niet mag worden aangetast of ontbloot…
(1) Kees van der Pijl, De tragedie van Oekraïne, Europa als opmarsgebied voor de oorlog tegen Rusland, Groningen 2023, p. 213-214
In Doorbraak van 10 april lees ik een interview van Roan Asselman met Kathleen Depoorter, Kamerlid voor N-VA en ondervoorzitter van de commissie Buitenlandse Zaken. Het schokkende aan dat vraaggesprek is niet het overbekende narratief over de slachting die de Russen zouden hebben aangericht in de stad Boetsja, maar wel de totale onkunde zowel van de interviewer als van de geïnterviewde.
Oorlogsmisdaden zijn uiteraard te onderzoeken, te veroordelen en te bestraffen. Maar ze zijn even vanzelfsprekend als verwerpelijk. Zogenaamd geciviliseerde landen als bijvoorbeeld de VS of Frankrijk hebben opmerkelijke prestaties geleverd op dit gebied. Dat is psychologisch begrijpelijk: om op mensen te kunnen schieten moet je ze eerst ontmenselijken, herleiden tot hinderlijke konijnen die mogen afgemaakt worden. Als die ontmenselijking gebeurd is, is de volgende stap natuurlijk dat je ze ook mag folteren en verminken.
Daar komt dan bij dat de partijen in een oorlog onder stress staan, vaak lijden aan slaaptekort, angst en nervositeit – allemaal factoren die agressie versterken, het morele denken vertroebelen en grensoverschrijdend gedrag vergemakkelijken. Haat, wraaklust en sadisme werken dan samen om alle normen te negeren of te vergeten.
Folteren en moorden niet als ontsporing, maar als strategie
Maar naast die psychologische kant van oorlogsmisdaden zoals foltering en willekeurige executie is er natuurlijk ook een systemische: terreur en terrorisme zijn belangrijke onderdelen van de oorlogsvoering, bedoeld om de tegenstander te demoraliseren en verzet de kop in te drukken. Het bestraffen van oorlogsmisdaden van het eigen kamp is dan ook vaak dubbelzinnig: er wordt een nogal milde straf uitgesproken, en na niet al te lange tijd wordt de gevangenisstraf van de oorlogsmisdadiger(s) beëindigd met een vervroegde vrijlating. De straf was dan een PR-operatie, die uitdooft als het wat stiller geworden is rond de misdaad.
Omgekeerd is het uitvergroten en dramatiseren van de reële, veronderstelde of verzonnen oorlogsmisdaden van de tegenstander ook een onderdeel van de psychologische oorlogsvoering, die in de context van de hedendaagse massamedia heel belangrijk is.
Boetsja in de propagandastrijd van Kiev
Zo zijn de doden van Boetsja een terugkerend onderdeel van de oorlogspropaganda van het regime in Kiev. Roan Asselman schrijft in de inleiding van zijn interview: “In Bucha (of Boetsja), een voorstad van de Oekraïense hoofdstad Kiev, werd tijdens de eerste weken van de oorlog uitvoerig geplunderd, gefolterd en gemoord door de Russische strijdkrachten. (…) Dat is nu vier jaar geleden. Om de Russische agressie in Bucha te herdenken, werden door de Oekraïense overheid ook enkele Belgische parlementsleden uitgenodigd. Een van hen was Kathleen Depoorter, Kamerlid voor N-VA en ondervoorzitter van de commissie Buitenlandse Zaken.”
Eerder al was het premier De Wever zelf die deelnam aan een dergelijke PR-actie van Kiev en zich daarmee inschakelde in de oorlogspropaganda van het regime… Beide politici deden dat volkomen kritiekloos. In beide gevallen ging het om emotiegerichte verhalen zonder een spoor van historische kritiek. De Russen zijn nu eenmaal beesten en die arme, onschuldige Oekraïners verdienen al onze sympathie, nietwaar?
Dat Oekraïne foltert en moordt, zelfs eigen mensen, wordt daarbij verzwegen, en ook de contextualisering blijft achterwege. Depoorter heeft het over “meer dan 500 mensen die door het Russische leger gedood zijn tijdens de 33 dagen dat de stad bezet werd”. Geen woord over de burgeroorlog die door Kiev werd opgestart tegen de dissidente Donbasprovincies, waarvan het aantal slachtoffers op zo’n 10.000 geschat wordt. Een oorlog die een aaneenschakeling van oorlogsmisdaden was van het Kievregime, dat met artillerie en scherpschutters de opstandelingen aanviel. Volstrekt buitensporige middelen om een conflict over de taalpolitiek “op te lossen”.
De ideologische verwardheid van de NVA
Het komt me voor dat de NVA zijn eigen uitgangspunten verraadt. De situatie in Oekraïne – waarbij de erkenning en het gebruik van het Russisch grotendeels werd verboden – is te vergelijken met wat er in België zou gebeuren als het Nederlands zou worden afgevoerd als taal van de overheid en het onderwijs en alles in het Frans zou moeten. Dat zou een zwaar conflict uitlokken, allicht zelfs een volksopstand van de Vlamingen.
Je zou dus mogen verwachten dat de NVA alle sympathie heeft voor het Russisch sprekende deel van de bevolking in Oekraïne en zich actief engageert om de rechten daarvan te verdedigen. Maar daar is niets van te merken. Door een of andere ideologische kortsluiting (zeg maar: russofobie) sympathiseert die partij met taalonderdrukking en oorlogsgeweld en repressie tegen mensen die opkomen voor hun rechten op taalgebied. Mentaal gestoord, die partij?
De militaire prestaties van Iran zijn uitstekend en indrukwekkend. Het land vernietigde een kostbaar en onvervangbaar Amerikaans AWACS-vliegtuig, een commandocentrale die vanuit de lucht een groot gebied kan monitoren en gevechtsacties organiseren en coördineren. En het bracht een transportschip van het Amerikaanse leger, volgestouwd met tanks, gepantserde voertuigen en munitie tot zinken. Twee keer een schade van vele honderden miljoenen dollars en een grote hinder voor de Amerikaanse oorlogsvoering.
Naast die twee enorm zware klappen voor de VS bombardeerde Iran ook Demona, de plek waar het geheime nucleaire arsenaal van Israël is opgeslagen. Dat arsenaal werd niet geraakt, maar de buurt wel. Dat zou een onnauwkeurigheidsfout van Iran kunnen zijn. Maar dat is onwaarschijnlijk, want Iran heeft al ruimschoots gedemonstreerd hoe precies het kan mikken. Het lijkt veeleer om strategie te gaan.
De Samsonoptie van Israël: nucleair gaan
Iran heeft gedemonstreerd dat het de nucleaire site van Israël zou kunnen vernietigen als het dat wil. Dat is interessant voor het verdere verloop van de oorlog. Waarnemers opperen de overweging dat Israël, als het verder in het nauw gedreven en kapotgebombardeerd wordt, tot het gebruik van zijn atoomwapens zou kunnen overgaan.
Bij het minste teken daarvan kan Iran het hele nucleaire centrum van Israël doen ontploffen en dat is dan vermoedelijk het einde van de staat Israël en van een groot deel van zijn bevolking. Afgezien van de explosie zelf zou heel Israël radioactief vergiftigd kunnen worden.
Met zijn aanval net naast het nucleaire centrum van Israël heeft Iran duidelijk gemaakt hoe gevaarlijk de situatie voor de zionistische agressor is en dat die moet oppassen… Knap gespeeld door Iran!
Deze oorlog is geen “vrijheidsstrijd” van de bevolking tegen de regering
Maar zo denkt natuurlijk niet iedereen. In de Standaard van vandaag las ik een stukje van Jasmine Malekzedem, advocaat, wetenschapper en docent, die ervan droomt dat deze oorlog voor een regime change in Iran zorgt, en daarmee op de lijn van de VS zit. Zij vindt dat de Belgische regering de Iraanse burgers moet “steunen in hun vrijheidsstrijd”.
Maar dat is helemaal niet aan de orde, en de maatschappelijke evolutie werkt andersom: de Iraniërs moeten hun onderlinge strijd aan de kant zetten en zich samen schrap zetten tegen de buitenlandse agressors. Die trend lijkt nu bezig, zo wordt gesignaleerd.
Horribele feiten zoals het bombarderen van een meisjesschool door de VS, blijkbaar door gebrek aan degelijke en actuele “intelligence”, maakt duidelijk wat van de vijand te verwachten is en zet de Iraanse bevolking op tegen de VS en hun handlanger Israël. (Of moet ik zeggen: tegen Israël en zijn handlanger de VS?)
Via strijd tegen de buitenlandse vijand naar solidariteit?
Het scenario dat Malekzadem bepleit, namelijk diplomatieke druk naar een regime change in Iran, is ongeloofwaardig en gevaarlijk. De VS en Israël zijn verloederde democratieën en onvermoeibare schenders van de mensenrechten die alleen maar bezig zijn met machtspolitiek en eigenbelang. Daar valt niets goeds van te verwachten. Van de vastberadenheid, het strategische doorzicht en de groei naar interne solidariteit van Iran hopelijk wel.
In een krant zag ik een opiniestukje van de filosoof Maarten Boudry over Rusland. Het leek me volkomen oninteressant en ook nog dwaas. Pas toen ik die gazet al had weggegooid, bedacht ik dat het stukje toch een fraaie bloemlezing van russofobe clichés en vooroordelen bevatte, waar op zich al wat over te zeggen valt. Ik vond de tekst terug op het internet, en wil hem toch even becommentariëren.
Op korte tijd gaf premier De Wever twee keer blijk van realisme en pragmatisme in de benadering van Rusland. Eerst door het stelen van de Russische financiële tegoeden in België te blokkeren. En nu opnieuw door te stellen dat we naar samenwerking met Rusland moeten. Dat lijkt me evident en hoognodig, maar er kwam allerlei bizar protest tegen. Het stukje van Boudry past in die trend. Maar hoewel hij een filosoof is die ik associeer met de UGent en haar ronkende slogan “Durf te denken”, mist hij blijkbaar alle denkkracht als het gaat over Rusland, en doet hij geen poging om zich degelijk te informeren.
De mythe van de “imperialist” Poetin
Luister even naar de filosoof: “Het is toch verbijsterend dat de prietpraat over Ruslands “legitieme veiligheidseisen” vier jaar na de invasie nog steeds weerklinkt. En dan nog uit de mond van professoren internationale politiek.
Poetin zou gewoon naar een “cordon securitaire” verlangen, een begrijpelijke “veiligheidsarchitectuur”. Natuurlijk maakt hij zich grote zorgen over de oostwaartse “expansie” van de NAVO. Hoe zouden wij zelf zijn? De feiten zijn dat Poetin met zijn dwaze oorlog zijn grens met de NAVO-landen verdubbeld heeft tot 2.600 kilometer (door het lidmaatschap van Finland). En hij krijgt er nog Zweden bij. De hele Baltische Zee is nu NAVO-gebied, in zijn achtertuin. Exact het omgekeerde van wat hij zogenaamd wilde.
Heb je Poetin daarover horen klagen? Heeft hij massale troepen naar de Finse grens verplaatst? Het kon hem nauwelijks iets schelen.”
Boudry stelt wat hij noemt “de feiten” tegenover de stellingnamen van professoren internationale politiek, afgedaan als “prietpraat”. Die feiten zouden zijn dat Poetin de grens met de NAVO-landen verdubbeld heeft door zijn gedrag. En dat hij geen troepen gestuurd heeft naar de Finse grens. De verklaring daarvoor die Boudry verzint is dat het Poetin niet kon schelen.
De bescheiden, maar terechte veiligheidseisen van Rusland
Die “feiten” kan je wel anders interpreteren: de NAVO, die tegen eerdere toezeggingen van het Westen aan Rusland niet zou expanderen naar het Oosten, zou met een lidmaatschap van Oekraïne Rusland van heel dichtbij onder schot kunnen houden. Raketten vanuit Oekraïne zouden immers op weinige minuten Moskou kunnen bereiken en platleggen en het Kremlin van de kaart vegen. Dat is voor Rusland niet acceptabel, om dezelfde reden als de VS hadden om Russische raketten op Cuba onaanvaardbaar te vinden.
Een ander deel van de “feiten” is dat de VS op Rusland dezelfde omsingelingsstrategie toepassen als op Iran: militaire basissen en steunpunten om het land heen. Rusland is het grootste land ter wereld, waardoor die omsingeling moeilijker compleet te maken is dan voor Iran, maar dat de Baltische Zee een NAVO-zee geworden is (van waaruit Sint-Petersburg en Kaliningrad onder schot gehouden worden) en dat in Roemenië de grootste NAVO-luchtmachtbasis komt, van waaruit de Zwarte Zee en Rusland onder schot kunnen worden gehouden, is een enorme bedreiging voor Rusland.
Het ligt niet aan Poetin dat er meer NAVO aanwezig is tegenover Rusland, maar aan de VS, die de verzonnen “Russische dreiging” oppeppen om hun omsingeling te vervolmaken. De “legitieme veiligheidseisen” van Rusland zijn dus geen “prietpraat”, maar een verweer tegen een reële bedreiging.
Een bewijs dat Poetins discours over veiligheidseisen onzin is, ziet Boudry in het feit dat er nog geen Russische troepen naar de Finse grens gestuurd heeft. Dat begrijp ik niet: Rusland heeft zijn troepen nodig voor zijn conflict met Oekraïne, en wat zouden Russische troepen aan de Finse grens moeten gaan doen? Een invasie beginnen, om zo een wereldoorlog te starten? Hoe vervreemd van de realiteit kan een “filosoof” geraken?
De NAVO-expansie bestaat niet, volgens de filosoof
Tegen alle realiteit in poneert Boudry: “Het is ook onzin dat de NAVO aan “expansie” doet. De voormalige Oostbloklanden, Oekraïne inbegrepen, smeken al decennia om lid te mogen worden. Jarenlang was het Westen juist terughoudend om hen toe te laten. Duitsland en Frankrijk blokkeerden zelfs het Oekraïense NAVO-lidmaatschap, juist omdat ze vreesden dat Rusland zich in het nauw gedreven zou voelen. Daarin rook Poetin juist onze zwakte.”
In betere tijden was er een goede economische samenwerking tussen Duitsland en Frankrijk (goedkoop gas uit Rusland, samen kerncentrales bouwen op allerlei plekken van de wereld…) en het is maar logisch dat je dan vermijdt de goede verstandhouding te verstoren door lompe initiatieven. Tot de dwaasheid de overhand kreeg en die landen in hun eigen voet schoten door ruzie te maken met Rusland.
Zwakte? Schuilt daarachter niet de gedachte dat wij – Europa – ons sterk moeten tonen tegenover Rusland? Spierballen en machtsvertoon als basis van een goede en vlotte samenwerking? In plaats van begrip, tegemoetkoming en respect?
De mythe van het imperialisme van Poetin
En dan deze alinea van Boudry: “Het is onzin dat Poetin Oekraïne binnenviel omdat hij ‘bang’ is voor de militaire dreiging van de NAVO. Poetin is een imperialist die heimwee heeft naar de gloriedagen van het Russische Rijk en die niet kan verkroppen dat Oekraïne – de ‘bakermat’ van Rusland in zijn hersenspinsels – een soevereine en democratische natie is, een succesvol alternatief voor zijn eigen imperium dan nog.”
Hier wordt de wereldvreemdheid van Boudry ten top gedreven! Oekraïne een soevereine en democratische natie en een succesvol alternatief voor de Russische samenleving??? De soevereiniteit van Oekraïne werd door het Westen met de voeten getreden: de VS organiseerden er (met veel geld) een “regime change” en brachten er een illegaal extremistisch regime aan de macht.
Het Westen saboteerde (in de persoon van de Engelse premier Johnson) het vredesakkoord van Istanboel dat na enkele maanden oorlog al tot stand kwam en waar Zelenski mee kon instemmen. Er moest oorlog zijn en blijven. (Een al lang bestaand principe van het Amerikaanse machtsstreven: Rusland uitputten, verzwakken, verslaan, isoleren…)
De mythe van het democratische Oekraïne
En die democratische natie die Oekraïne zou zijn? Een land waar de oppositiepartijen verboden zijn, de vakbonden uitgeschakeld, en de media onder controle van het bewind gebracht… En waar het recht misbruikt wordt om dissidenten en opponenten te neutraliseren, politieke moorden alledaags werden, een zwarte lijst van vijanden van het regime op het internet werd bijgehouden (toevallig gevestigd in de directe nabijheid van het CIA-centrum in de VS)… (Voor Oekraïners die op de lijst komen, is dat een doodvonnis dat hen boven het hoofd hangt…)
Die prachtige democratie die Boudry aanprijst als alternatief voor het Russische staatssysteem, presteerde het ook de eigen bevolking te bejegenen met artillerie en scherpschutters omdat die zich niet wilde neerleggen bij de oekazes van Kiev. Hoe kan een “sceptische” filosoof een terreurbewind vermommen als een modeldemocratie?
De vredeswil van Poetin
En waar zit dat “imperialisme” van Vladimir Poetin? Die stemde toch in met het akkoord Minsk 2, dat door de VN werd bekrachtigd en een elegante oplossing voor het probleem Oekraïne formuleerde: de opstandige westelijke provincies van Oekraïne zouden tot de Oekraïense staat blijven behoren, maar het taalprobleem daar (het verbieden en tegenwerken van het gebruik van de Russische taal door Kiev) zou worden opgelost door die regio’s een zekere autonomie te geven. Een werkbare, Belgische (of Zwitserse enz.) oplossing.
Het akkoord respecteerde de territoriale integriteit van Oekraïne en bevatte geen poging of opening om Oekraïne onder Russische controle te brengen. Alleen bedong het de basisvoorwaarde voor de Russische veiligheid: de neutraliteit van Oekraïne ten opzichte van de machtsblokken en hun militaire apparaat, die bij het oprichten van de Oekraïense staat in de grondwet was opgenomen, maar door Kiev was geschrapt.
Ik houd vast: het ging Rusland niet om gebiedsuitbreiding en niet om controle over Kiev, maar om militaire veiligheid en om de belangen van de Russisch sprekende bevolking van Oekraïne.
De filosoof als leuteraar
Maar het Westen speelde vals, het ging erom tijd te winnen om Oekraïne in staat te stellen zijn troepen voor te bereiden op oorlog – zo vernamen we later van Hollande en van Merkel die Minsk 2 onderhandelden. Het Westen deed niets om Minsk 2, waarmee een oorlog had kunnen worden vermeden, te doen uitvoeren door Kiev.
Terug naar Boudry: zou je van de filosofie niet mogen verwachten dat ze problemen analyseert en verheldert en begrippen en strategieën aanreikt om vrede en verstandhouding tussen volkeren of staten te realiseren en te cultiveren?
Niets daarvan bij Boudry: bij hem is de filosofie een modderpoel van vooroordelen en denkfouten waarin je wegzakt en verdrinkt…
Erics kijk 